15 mei
Maandag 15 mei – Beijing
Een beetje een vreemde dag, omdat we om half tien met iemand een afspraak hebben voor het visum voor NK en we om 15.30 naar het station moeten.
De visum man is vroeger dan gepland en eigenlijk is het zo afgehandeld. De formulieren die we mee hadden genomen en ook de vrijdag nog speciaal gemaakte pasfoto's waren niet nodig. Apart. Ook vroeg hij of we al hadden betaald. We zijn maar eerlijk geweest dat dit nog betaald moest worden. Wie weet was dit wel onze eerste test.
Ook gaf hij aan dat het, gelet op de situatie, best een soort dapper was dat we wel gingen… dus..
Daarna naar het plein van de hemelse vrede gegaan. Drie jaar geleden lukte dit niet omdat er toen miljoenen Chinezen rondliepen. Nu was het even door security en we waren erop. We dachten via de ingang van de verboden stad terug te lopen en daar iets te eten in een restaurant. Bleek alles dicht, zelfs de verboden stad. Iets verderop een eettentje gevonden: gerecht aanwijzen op de plaatjes en met het bonnetje naar de gaarkeuken om af te halen.
Best te eten, maar voor de locals zijn er blijven we een attractie die met stokjes eten..
Net op tijd terug in het hotel om alles om te pakken. Even douchen, jammer, geen kamer meer. De man die ons naar het station brengt is, net als de visumman, te vroeg. We springen in de auto, de drukte in, die bij het station nog veel erger is.
Voor je het station in mag, moet onze begeleider een kaartje kopen en moeten we alle bagage door de x-ray gooien. Het zou mij verbazen wie er naar het scherm zit te turen, laat staan er iets uit pikt..
Ook moeten we gefouilleerd worden. Dat wil zeggen, even snel voorkant en achterkant scannen en piep of geen piep. Dan kunnen we het station in, wachten… Het is gigantisch druk, maar we kunnen zitten. En dan begint het wachten, de trein staat al aangegeven, maar het wachten is nog twee uur in een bomvolle en superhete wachtruimte waar iedereen naar ons zit te staren en, ik denk, ook liever niet te dicht bij ons zou willen zitten. Maar het willen zitten wint hier toch van, want stoelen zijn schaars. Na lang speuren ontwaren we zowaar nog een andere toerist, deze gaat vast mee.
De poortjes gaan eindelijk open en mogen we, met de mensenmassa mee, naar de trein. De dames die bij de ingang liepen te ruzien, doen dit nu ook en proberen elkaar aan de haren het station in terug te slepen.
Wij hebben een plek in rijtuig 12. Aangekomen bij dit rijtuig, is dit niet ons rijtuig.. Door maar, verderop is er weer een treinstel 12, maar dit is het restaurant. Blijken er aan het eind van de trein nog twee treinstellen te zijn, Koreaans, nummer 12 & 13. We zijn binnen! En meteen worden onze treinkaartjes afgepakt. De andere toerist blijkt ook mee te gaan inderdaad, en ja, natuurlijk ligt hij in onze couchette: Alle vreemdelingen overzichtelijk bij elkaar.
Kennelijk moeten we ons vreemdeling voelen, op de inreiskaart voor China hebben ze het over ‘aliens’ , dus niet eens vreemdelingen…. Veelzeggend.
Onze reisgenoot is een Duitse alleenreizende professor. Prima gezelschap voor een biertje. Wanneer we na enige tijd naar de restauratiewagon lopen, is er een nieuwe situatie: ons rijtuig is afgesloten met een kettingslot. Dat wordt overigens door de conducteur geopend. De deur aan de andere kant, zeg maar de Chinese kant, is ook op slot. En na intensief bonken wordt ook die van het slot gehaald.
We stappen, prof en ik, letterlijk een andere wereld in. We stormen door een aantal rijtuigen het restaurant in. Hij blijft hier eten en ik ga met een paar biertjes terug. Het sloten tafereel herhaalt zich, we zitten dus echt vast in een Koreaans stukje trein. No mixing between both worlds..
De trein is een normale verbinding voor de chinezen, dus we stoppen af en toe op een station, helaas te kort om uit te kunnen stappen.
Tijd om te gaan pitten, morgen de grensovergang, ben erg benieuwd.
Een beetje een vreemde dag, omdat we om half tien met iemand een afspraak hebben voor het visum voor NK en we om 15.30 naar het station moeten.
De visum man is vroeger dan gepland en eigenlijk is het zo afgehandeld. De formulieren die we mee hadden genomen en ook de vrijdag nog speciaal gemaakte pasfoto's waren niet nodig. Apart. Ook vroeg hij of we al hadden betaald. We zijn maar eerlijk geweest dat dit nog betaald moest worden. Wie weet was dit wel onze eerste test.
Ook gaf hij aan dat het, gelet op de situatie, best een soort dapper was dat we wel gingen… dus..
Daarna naar het plein van de hemelse vrede gegaan. Drie jaar geleden lukte dit niet omdat er toen miljoenen Chinezen rondliepen. Nu was het even door security en we waren erop. We dachten via de ingang van de verboden stad terug te lopen en daar iets te eten in een restaurant. Bleek alles dicht, zelfs de verboden stad. Iets verderop een eettentje gevonden: gerecht aanwijzen op de plaatjes en met het bonnetje naar de gaarkeuken om af te halen.
Best te eten, maar voor de locals zijn er blijven we een attractie die met stokjes eten..
Net op tijd terug in het hotel om alles om te pakken. Even douchen, jammer, geen kamer meer. De man die ons naar het station brengt is, net als de visumman, te vroeg. We springen in de auto, de drukte in, die bij het station nog veel erger is.
Voor je het station in mag, moet onze begeleider een kaartje kopen en moeten we alle bagage door de x-ray gooien. Het zou mij verbazen wie er naar het scherm zit te turen, laat staan er iets uit pikt..
Ook moeten we gefouilleerd worden. Dat wil zeggen, even snel voorkant en achterkant scannen en piep of geen piep. Dan kunnen we het station in, wachten… Het is gigantisch druk, maar we kunnen zitten. En dan begint het wachten, de trein staat al aangegeven, maar het wachten is nog twee uur in een bomvolle en superhete wachtruimte waar iedereen naar ons zit te staren en, ik denk, ook liever niet te dicht bij ons zou willen zitten. Maar het willen zitten wint hier toch van, want stoelen zijn schaars. Na lang speuren ontwaren we zowaar nog een andere toerist, deze gaat vast mee.
De poortjes gaan eindelijk open en mogen we, met de mensenmassa mee, naar de trein. De dames die bij de ingang liepen te ruzien, doen dit nu ook en proberen elkaar aan de haren het station in terug te slepen.
Wij hebben een plek in rijtuig 12. Aangekomen bij dit rijtuig, is dit niet ons rijtuig.. Door maar, verderop is er weer een treinstel 12, maar dit is het restaurant. Blijken er aan het eind van de trein nog twee treinstellen te zijn, Koreaans, nummer 12 & 13. We zijn binnen! En meteen worden onze treinkaartjes afgepakt. De andere toerist blijkt ook mee te gaan inderdaad, en ja, natuurlijk ligt hij in onze couchette: Alle vreemdelingen overzichtelijk bij elkaar.
Kennelijk moeten we ons vreemdeling voelen, op de inreiskaart voor China hebben ze het over ‘aliens’ , dus niet eens vreemdelingen…. Veelzeggend.
Onze reisgenoot is een Duitse alleenreizende professor. Prima gezelschap voor een biertje. Wanneer we na enige tijd naar de restauratiewagon lopen, is er een nieuwe situatie: ons rijtuig is afgesloten met een kettingslot. Dat wordt overigens door de conducteur geopend. De deur aan de andere kant, zeg maar de Chinese kant, is ook op slot. En na intensief bonken wordt ook die van het slot gehaald.
We stappen, prof en ik, letterlijk een andere wereld in. We stormen door een aantal rijtuigen het restaurant in. Hij blijft hier eten en ik ga met een paar biertjes terug. Het sloten tafereel herhaalt zich, we zitten dus echt vast in een Koreaans stukje trein. No mixing between both worlds..
De trein is een normale verbinding voor de chinezen, dus we stoppen af en toe op een station, helaas te kort om uit te kunnen stappen.
Tijd om te gaan pitten, morgen de grensovergang, ben erg benieuwd.
