Waar rook is....

De stevig rokende vulkaan veroorzaakt in de vallei waar we zitten een stevige bries, Ik schat zo windkracht 5. Dit veroorzaakt een nog lagere gevoelstemperatuur terwijl het al niet zo warm is. Zo hoog in de bergen met de koperen ploert recht boven je, kan je ondanks dat nog steeds stevig verbranden.... Als je dan terug loopt van de door de open haard verwarmde haciënda naar je koude kamer is de verrassing groter wanneer er ineens twee loeihete kruiken in je bedje liggen.

De Cotopaxi is actiever aan het worden en de mensen zijn toch een beetje nerveus. Of hij stopt met roken, of hij gaat met een knal. Hoe dan ook, de mensen en dieren die onder de rook wonen hebben het niet makkelijk.

's Ochtends vroeg gaan we met paarden nog verder de bergen in tot net over de 4000 meter. Hoe ontspannen dat achteraf is, blijkt wanneer we 's middags zelf een stukje de berg op lopen: de hoogte heeft onmiddellijk effect op energie en fitheid. Heeft bootcampen dan helemaal geen zin gehad?

De uitzichten bovenop zijn weergaloos en wanneer de Cotopaxi even uit de bewolking tevoorschijn komt, is het een prachtig spektakel, maar ook eigenlijk wel een klein beetje spannend, want wat als..

We besluiten de middag rustig in de mooie lounge door te brengen en krijgen al snel gezelschap van een ouder Engels echtpaar. En niet heel veel later komt er nog een oude baas binnen met zijn vrouw en rondom de haard komen vooral van deze man de verhalen los.

Het is zo waar een beroemdheid. Niet alleen de broer van de eigenaresse van de haciënda en zelf groot grond bezitter in de streek, ook was hij ambassadeur op vele plekken op wereld en had hij o.a. gegeten met Ronald Reagan en Colin Powell. Zijn vrouw liet drank aanrukken en hij vertelde erop los. Het verhaal van het over iemand heen pissen en de oranje bh vertellen we graag zelf. ()

Na wederom een uitstekend avondmaal, want eten maken kunnen ze hier, de laatste nacht onder de ronkende vulkaan voordat plan b start.

Plan b blijkt dus een rit te zijn naar een prachtig kratermeer, wederom op adembenemende hoogte.. De chauffeur vraagt of hij iemand mee mag nemen. Achteraf gezien begrijpen we waarom: De rit naar de krater was 3 uur, daarna naar Banos nog eens 3 uur. En daarna moest hij gewoon weer terug naar Cotopaxi..(die 'iemand' was z'n vriendinnetje..gezellig).

Hoewel de oude man in de haciënda DE oplossing had voor hoogteziekte (plaspillen innemen..), hebben meer mensen er last van. Ecuadorianen die ook de krater bezochten (en normaal in New York) wonen, kunnen dan ook niet meer tegen de hoogte. Terwijl we zaten te lunchen, ging het niet goed met een kind, zodanig dat hij uiteindelijk aan tafel een flink pot heeft zitten kotsen. En ja, dan zijn zelfs Ecuadorianen lijkbleek. Eet u smakelijk..

Inmiddels aangekomen in Banos. Weg van de Cotopaxi, maar nu aan de voet van de Tungurahua vulkaan. Deze is eigenlijk altijd actief en sinds de week weer iets actiever zelfs...In Banos is het en stuk warmer, aangezien we tegen de jungle aan zitten. Op 1800 meter hoogte ook veel meer energie. Dus, biertje?

Morgen de streekbus naar Tena en de boot naar onze junglelodge bij een idianenstam. Geen electriciteit daar, dus, tot over een paar dagen.